Parafia Wszystkich Świętych w Krakowie
31-002 Kraków, ul. Kanonicza 11

 


Ogłoszenia parafialne
» informacje «

* * *

Warunki zyskania
» odpustu zupełnego «

* * *

Modlimy się wspólnie

w intencji Parafian i Gości
oraz za zmarłych.

* * *

Kancelaria parafialna
» Zapraszamy «

Warunki zyskania odpustu

Przez odpusty wierni mogą otrzymać dla siebie, a także dla dusz w czyśćcu, darowanie kar doczesnych, będących skutkiem grzechów.
KKK 1498

 

Różaniec »   Wielki Post »   Triduum »   Porcjunkula »    Zmarli »

 


Odpust różańcowy

Warunki zyskania odpustu
połączonego z publicznym odmawianiem różańca

Udziela się odpustu zupełnego wiernym, którzy odmawiają różaniec (przynajmniej 5 dziesiątków) w kościele, w publicznej kaplicy, w rodzinie, w społeczności zakonnej, w stowarzyszeniu pobożnym.

Warunki:

  1. Trzeba odmówić 5 dziesiątków bez przerwy;
  2. do modlitwy ustnej dodać należy rozmyślanie tajemnic różańcowych;
  3. przy publicznym odmawianiu różańca trzeba zapowiadać odmawiane tajemnice, według przyjętego zwyczaju danej miejscowości, natomiast w prywatnym odmawianiu różańca wystarczy, by z modlitwą ustną łączyć rozważanie danej tajemnicy.

Penitencjaria Apostolska,
Enchiridion indulgentiarum (1999). 17,1.


Odpust zupełny w Wielkim Poście

W okresie Wielkiego Postu możemy zyskać odpust zupełny za:

  1. Odprawienie Drogi Krzyżowej publiczne lub prywatne. Przy prywatnym odprawianiu należy przechodzić od stacji do stacji ważnie erygowanej drogi krzyżowej np. w naszym kościele.
  2. Uczestniczenie w Gorzkich Żalach.
  3. W piątki Wielkiego Postu odmówienie po Komunii św. modlitwy "Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu" przed wizerunkiem Chrystusa Ukrzyżowanego. Modlitwa jest na klęczniku w kaplicy pod chórem.

Penitencjaria Apostolska,
Enchiridion indulgentiarum (1999). 17,1.


Kaplica Męki Pańskiej

Oto ja, dobry i najsłodszy Jezu,
upadam na kolana przed Twoim obliczem i z największą gorliwością ducha proszę Cię i błagam, abyś wszczepił w moje serce najżywsze uczucia wiary, nadziei i miłości oraz prawdziwą skruchę za moje grzechy i silną wolę poprawy.

Oto z sercem przepełnionym wielkim uczuciem i z boleścią oglądam w duchu Twoje pięć ran i myślą się w nich zatapiam, pamiętając o tym, dobry Jezu, co już prorok Dawid włożył w Twoje usta: "Przebodli ręce moje i nogi, policzyli wszystkie kości moje" (Ps 22,17).

Modląc się pod krzyżem w naszym kościele można zapalić małą świeczkę, aby jej płomieniem przedłużyć duchową obecność przed Ukrzyżowanym.


Odpust zupełny w dni Triduum Paschalnego

  1. Wielki Czwartek – po zakończeniu Mszy św. Wieczerzy Pańskiej odmawiając podczas adoracji w Ciemnicy zwrotki „Przed tak wielkim”.
  2. Wielki Piątek – za pobożne uczestniczenie w adoracji krzyża podczas Liturgii Męki Pańskiej.
  3. Wielka Sobota – za odnowienie przyrzeczeń chrztu św. podczas Liturgii Wigilii Paschalnej.

Odpust Porcjunkuli

Odpust zupełny za pobożne nawiedzenie kościoła parafialnego można uzyskać 3 razy w roku:

  1. W dniu odpustu parafialnego;
  2. 2 sierpnia (tzw. odpust „Porcjunkuli”);
  3. 2 listopada, we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (ten odpust można ofiarować tylko za zmarłych).

 

Warunki uzyskania odpustu zupełnego za nawiedzenie kościoła w wymienionych powyżej dniach.

I. Warunki zwykłe:

  1. sakramentalna spowiedź (nie musi być w dniu odpustu);
  2. przyjęcie Komunii św.;
  3. modlitwa w intencjach Ojca Świętego;
  4. wyrzeczenie się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego.

II. Wykonanie konkretnego dzieła, a które można zyskać odpust zupełny podczas nawiedzenie kościoła parafialnego:

  1. pobożne nawiedzenie kościoła parafialnego;
  2. odmówienie w kościele „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”.

świeca

Odpust za zmarłych

Wierni, którzy nawiedzą kościół lub kaplicę publiczną w dniu WSZYSKICH ŚWIĘTYCH i w DZIEŃ ZADUSZNY, mogą dostąpić łaski odpustu zupełnego, który może być ofiarowany tylko za zmarłych. Ten odpust można zyskać tylko jeden raz w ciągu dnia. W czasie nawiedzenia świątyni należy odmówić OJCZE NASZ i WIERZĘ oraz wypełnić inne warunki, jak spowiedź sakramentalna, Komunia św. i modlitwa według intencji Ojca Świętego.

Wierni, którzy pobożnie nawiedzą cmentarz i przynajmniej w myśli pomodlą się za zmarłych, zyskują odpust, który może być ofiarowany za dusze w czyśćcu cierpiące; odpust ten w dniach od 1 do 8 listopada (włącznie) jest zupełny, w inne dni roku cząstkowy.

Penitencjaria Apostolska,
Enchiridion indulgentiarum (1999). 29,1.

  • Czytania na sobotę, 24 czerwca 2017

    Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela

    (Iz 49,1-6)
    Wyspy, posłuchajcie Mnie! Ludy najdalsze, uważajcie! Powołał Mnie Pan już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię. Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną, utaił mnie w swoim kołczanie. I rzekł mi: Tyś Sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię. Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły. Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego. Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. A mówił: To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi.

    (Ps 139,1-3.13-15)
    REFREN: Sławię Cię, Panie, za to, żeś mnie stworzył.

    Przenikasz i znasz mnie, Panie,
    Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.
    Z daleka spostrzegasz moje myśli,
    przyglądasz się, jak spoczywam i chodzę,
    i znasz moje wszystkie drogi.

    Ty bowiem stworzyłeś moje wnętrze
    i utkałeś mnie w łonie mej matki.
    Sławię Cię, żeś mnie tak cudownie stworzył,
    godne podziwu są Twoje dzieła.

    I duszę moją znasz do głębi.
    Nie tajna Ci istota,
    kiedy w ukryciu nabierałem kształtów,
    utkany we wnętrzu ziemi.

    (Dz 13,22-26)
    W synagodze w Antiochii Pizydyjskiej Paweł powiedział: Bóg dał ojcom naszym Dawida na króla, o którym też dał świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę. Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: " Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach ". Bracia, synowie rodu Abrahama, i ci spośród was, którzy się boją Boga! Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu.

    (Łk 1,76)
    Ty, dziecię, zwać się będziesz prorokiem Najwyższego, gdyż pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogę.

    (Łk 1,57-66.80)
    Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad nią, cieszyli się z nią razem. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. Jednakże matka jego odpowiedziała: Nie, lecz ma otrzymać imię Jan. Odrzekli jej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię. Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: Jan będzie mu na imię. I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga. I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: Kimże będzie to dziecię? Bo istotnie ręka Pańska była z nim. Chłopiec zaś rósł i wzmacniał się duchem, a żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem.

Dar dla Hospicjum